Ken je de uitspraak ‘Well, that didn’t go the way I’ve planned’? I do. Je hebt van die dagen dat het niet alleen als een uitspraak voelt, maar als een soort van levensmotto. Van die dagen dat je oprecht gelooft dat Murphy’s Law bestaat en alles wat er mis kan gaan, misgaat. Nu hoor ik de optimisten onder ons zeggen: Maar kijk eens naar wat er allemaal goed is gegaan! And that’s true. Maar deze BlundR-serie gaat over de momenten dat het dus overduidelijk NIET goed is gegaan. En zoals met iedere blunder: Later kunnen we hierom lachen!
Bij mij zat het deze keer niet in een bepaalde dag, maar in een bepaald deel van ons huis, namelijk de keuken. Ik ben dol op koken, bakken en uitproberen, dus dit is mijn domein hier thuis. Een afhaalmaaltijd op z’n tijd is meer dan welkom, maar zelf met kruiden, pannen en taartvormen aan de slag is iets waar ik energie van krijg. Nu is het wel zo dat ik met twee kinderen, een baan, een huishouden and more s’avonds het gemak ook wel kan waarderen. Lees: voorgesneden groentes, snelle recepten en vooral even hersenloos alles in 1 pan kunnen gooien. Dus dan kom ik al snel uit op de pureersoepen van de Albert Heijn. Fantastisch! Ze hebben meerdere varianten, maar de pompoen en linzen soep is hier toch wel favoriet. And easy does it. Je gooit een pan op je inductieplaat, beetje olijfolie erbij en, hoppa, je kiepert dat bakje in de pan met wat gekookt water en de bijgeleverde kruiden. Voila! Even laten koken, af en toe roeren en je houdt een heerlijke voedzame soep over.
Omdat een soep niet altijd vullend genoeg is, had ik bedacht om het volgende te doen: Ik laat de soep goed doorkoken tot al het vocht is verdampt, de kruiden zijn opgenomen in de groentes en je een soort puree overhoudt van groentes en peulvruchten. Ik zou de consistentie willen omschrijven als Chili Con Carne, maar dat heb ik nog nooit gegeten dus ik zou het niet weten. Maar op deze manier eet je in ieder geval niet vloeibaar en heb je echt wat te kauwen. Geniaal, als je het mij vraagt. Geniaal, tot het punt waarop je (lees: ik) de mist ingaat. Wánt: wanneer draai je je inductieplaat uit? En dan hoor ik je denken: Ja, Chadee, als het vocht weg is. Duh. Maar met dit ‘geniale’ idee, afleiding en een overvol hoofd.. not that easy.
Ik kroop dus afgelopen dinsdag, zoals afgesproken, achter mijn laptop om weer een blogpost te schrijven. Helemaal in mijn bubbel en typend en tikkend vloog de tijd voorbij. In mijn hoofd dacht ik na over alle toffe ideeën die ik had voor de volgende posts. En oeh, ik moest nog een afbeelding toevoegen. En oja, ik moet niet vergeten om straks mijn spelling te checken. Oh, de baby huilt, even kijken. Waar was ik ookalweer? Oja, ik was bezig met.. Wacht.. Waar was ik ookalweer mee bezig? En wat ruik ik? Wacht.. even serieus.. wat ruik ik? MIJN AVONDETEN! SH*T! Rennend naar de keuken tref ik daar een knisperende pan aan met het nodige wolkje aan rook die er vanaf komt. De afzuigkap is flink aan het blazen, maar hier kan hij niet tegenop. Snel die pan van de hittebron af en de achterdeur open. Met een ietswat zenuwachtig toegeknepen oog gaf ik een blik in de pan. ‘Een beetje aangebrand kunnen we nog accepteren als goed gebakken’. Maar dat was dit niet. Dit was eigenlijk klaargemaakt.. voor de groene container.
Dan denk je: Shit happens. Maar dan ken je mij nog niet. Want, die week daarna, shit happened again! En diezelfde kookronde, shit happened twice. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben echt wel scherp op dingen en kan de illusie van controle nog best goed groothouden. Maar op de een of andere manier wilt het met die pureersoep (en de andere pannen op dinsdagmiddag) gewoon niet zo lukken. Maakt mij dat een slechte kok? Maybe. Maybe not. Maar het maakt me op de dinsdagmiddag in ieder geval een slechte multitasker. Vandaar dat ik nu op donderdagochtend mijn blogs schrijf, waardoor ik dinsdagmiddag het gezin in ieder geval iets te eten kan bieden zónder zwarte, aangebrande ‘pureersoep’. En jullie een blog kan geven waar het niet al te vaak over blunders hoeft te gaan.
Plaats een reactie