Dit gezegde kent iedereen. Of het nou is wanneer je je beste vriendin advies geeft over iets wat je eigenlijk zelf zou moeten doen tot aan al die wijze levenslessen die je op social media leest waarvan je denkt ‘appeltje, eitje’ en dan in de praktijk moet brengen. Well, that didn’t work out the way you’ve planned.. En zo betrapte ik mezelf er dus ook op. ‘Tijdens mijn verlof ga ik superveel posts maken en ik ga iedere week iets online plaatsen.’ Well, ook dat didn’t work out the way I’ve planned..
We vergeten met z’n allen dat naast een flinke dosis discipline ook planning en routine skills zijn die hier het verschil maken. Want een doel zonder plan blijft vaak maar een droom (of iets in die richting). En een plan zonder uitgedachte stappen blijft maar een idee. En uitgedachte stappen zonder actie.. blijven net zo hard stilstaan als de stappenteller op de bank. Volgen jullie hem nog? Wat ik probeer te zeggen is dat we allemaal de meest grote en ambitieuze ideeën hebben, waarvan sommige ook daadwerkelijk mega goed zijn! Maar als het aankomt op het punt van actie ondernemen en ook daadwerkelijk iets doen, dan verzaken we vaak. We zijn ‘te druk’. We ervaren tegenslag. Het loopt niet volgens plan. We zien niet snel genoeg resultaat. Of, zoals in mijn geval, je bevriest. Ik creëer voor mezelf zulke hoge drempels dat het uitvoeren van stap 1 voelt alsof ik een marathon op naaldhakken moet voltooien zonder ooit 1 keer getraind te hebben. Maar wel hardop heb zitten vertellen dat ik hem in een recordtijd ga finishen. Dat betekend niet dat ik niet ontzettend van mezelf baal, maar wel dat ik het nóg meer ga uitstellen.
Daarom ben ik bewust weer teruggegaan naar mijn Why. Waarom wou ik dit ookalweer doen? En hoe zit ik momenteel in the game? Ik ben mezelf echt mega aan het verliezen, doe eigenlijk niks voor mezelf en geef mijn volle 100% voor anderen. Ik voel me niet happy, energiek of gemotiveerd. Dus, om het zo behapbaar mogelijk te maken. Om dat eerste stapje te zetten. En om eindelijk daad bij woord te houden: zet de MacBook aan. That’s it. Ik hoef geen hele lappen tekst te schrijven. Ik hoef bij wijs van spreken niet eens mijn Chrome te openen. Ik zet hem gewoon aan en dan zie ik wel. And look at me now! Ik ben aan het schrijven en doe even iets puur voor mij alleen. En dat simpelweg door de eerste stap minuscuul te maken.
De volgende stap om dit vol te houden is het in mijn planning proppen. En wel op een moment dat ik er ruimte voor in mijn hoofd heb en het kan koppelen aan iets anders routinematig. Op dinsdag haal ik mijn oudste zoontje altijd van de opvang. En daarvoor zorg ik dat thuis het eten klaar is en we meteen kunnen aanschuiven. Maar tussen het koken en het wandeltje naar de opvang heb ik altijd een halfuurtje. Normaliter investeer ik die in het huishouden, maar voor nu heb ik besloten dat het huis maar even op zich kan laten wachten. Dit halve uurtje is van mij. Een investering in mezelf. Hopelijk kunnen jullie ook ergens een momentje vinden waar je voortaan niet gaat ‘geven’, maar even ‘neemt’. En daar dan (uiteindelijk) echt van kan gaan genieten! Nogmaals: Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar laten we kijken welk ienimini stapje we wel kunnen zetten en wat voor grote sprongen die kan uitlokken. Go get ‘them.
Plaats een reactie